Tajemnica domu Uklejów - Aneta Jadowska

 Zacznę może od tego, że cieszę się z wynalazku zwanego w mediach spin-offem, bo też chyba za taki uznać można trylogię (póki co), Gracje z Ustki, której akcja rozgrywa się w anturażu znanym z innego tryptyku, Garstka z Ustki. A cieszę się dlatego, że przy okazji lektury przygód Magdy, bohaterki drugiej, wymienionej tu, serii, zagnieździłem się byłem w nadmorskiej miejscowości i choć zdarzyło się czasem zgrzytnąć zębem na nieracjonalne zachowania samej protagonistki czy jej najbliższego otoczenia, to jednak co się ogrzałem ciepełkiem opisywanej tam wspólnoty, to moje. Dlatego też, gdy odkładałem na wirtualną półkę "Denata wieczorową porą", poczułem ukłucie żalu, bo też chętnie bym, w przypadku gdy własny real life odrobinę zaciąży, w objęcia Garstków wrócił.

I tu z pomocą przychodzą właśnie Gracje. Magda, która w wyniku splotu okoliczności zostaje właścicielką tytułowego domu, położonego w podusteckiej wiosce, o wielce mówiącej nazwie, Zapadłe. I jej dwie przyjaciółki od serca, pisarki, Agata i Zuza. No i truposz, bo nawet cosy kryminał bez truposza, to jak żołnierz bez ...

Miło było się wsunąć w znany i lubiany świat, w którym jak oka w rosole wypływają na wierzch postacie znane z poprzedniego cyklu. Miło było też czytać o tym, co w poprzednich książkach autorki ujęło mnie najbardziej. Przyjaźni. Takiej bezwarunkowej i dosłownie na śmierć i życie, bo wg cytatu z kolejnej części (tak, już za mną): "(...) to takie babki, które na nocnego SMS-a o treści: "Potrzebna pomoc przy mokrej robocie" zjawiają się z łopatami, workami i wybielaczem". Fajnie mieć zaplecze w postaci tak oddanego i doskonale kompatybilnego stada i mówię to z ukłuciem zazdrości, bo samemu nie udało mi się takiego (na takim poziomie zażyłości), w drodze przez życie, wypracować. 

Ale przyjaźń i galeria bohaterów to tylko para składników tego smacznego literackiego dania. Mamy więc też wątki: kryminalny i romantyczny, dużo podanych nienachalnie szczegółów z życia pisarki we współczesnym literackim bagienku (wydawcom w typie Krzysia Zdzisia mówimy nasze stanowcze, nie!) oraz ładne okoliczności przyrody.

Nie znam za dobrze fantastycznej części twórczości pani Anety, ale obyczajowa wchodzi mi nader. Może dlatego, że mam wysoki poziom kompatybilności z bohaterami i choć na początku trochę sarkałem na to, że wszyscy się tak w pół słowa dogadują ze wszystkimi, łapiąc popkulturalne odniesienia i czytając między wierszami (nawet sierżant sztabowy krok przed emeryturą nawija z młodzieżą jak swój), to przecież nie po to czytam kolejny tom, żeby znaleźć tam opisy chamskich pyskówek przedstawicieli dwóch polityką sterowanych plemion. Ba, w Gracjach nawet pyskówki są takie jak lubię, czyli podszyte ironią i podtekstami.

Zasadniczo mógłbym dalej nawijać makaron na uszy, ale chyba jasno widać, że książka sprawiła mi sporo frajdy i, mimo zbrodni i niełatwych tematów (tak, tak, to nie tylko takie pisanie do śmichu), które czasem przewijają się w tle lub wskakują całe na bia..., czarno(?) na pierwszy plan, jest pozycją, przy której naprawdę odpocząłem. Podsumowaniem zaś i dodatkową rekomendacją, niech będzie fakt, że na wirtualnej półce spoczywa odłożona na czarną godzinę "Zagadka martwego wydawcy". Że tak powiem: he, he, he, chyba wiem co się kroi!