"Ucho od śledzia w śmietanie" Alan Bradley

Siedzę sobie jak ta, żeby co wrażliwszych uszu nie urazić, kostka wołowa i zastanawiam się, co by tu o trzeciej części przygód Flawii napisać. Peany, rzecz jasna. Ale jak to cholibka zrobić, żeby się nie powtarzać? Może przetrącić je odrobiną narzekań? Wtedy słodycz uwielbienia zostanie deko zniwelowana dziegciem marudzenia i da się tekst strawić. No, spróbujemy.

Zacznijmy od narzekania, bo to łatwiejsze niż pochwały. Tytuł. Jak oryginalny “A Red Herring Without Mustard” zmienił się w “Ucho od śledzia …” nawet nie próbuję dociekać. Wpływ to “Vabanku” czy lektur Hanny Ożogowskiej, mniejsza. Myślałem, że od czasu “Wirującego seksu” nie robi się już takich rzeczy. Ok, wyrzekałem? Wyrzekałem. No, to teraz, po krótkim zarysie pt. “oczymżeto”, polecimy lukrem.

Z racji odbywającego się w Bishop’s Lacey odpustu przybywa nań, nieodzowna w takich razach, Cyganka. Do jej namiotu trafia, jakżeby inaczej, Flawia de Luce i po wysłuchaniu dość dziwnej wróżby, biorąc sobie najwyraźniej do serca słowa Hitchcocka, puszcza ezoteryczną pałatkę z dymem. Kiedy w akcie skruchy zaprasza wieszczkę na nocleg, na teren rodowej posiadłości nie wie jeszcze, że cała historia skończy się mocno krwawo. Dość powiedzieć, że będzie miało miejsce jedno ciężkie uszkodzenie ciała, jeden spektakularny zgon, a jedno ciało, po latach, wychynie na powierzchnię. W ogóle "trójka" jest, w porównaniu do poprzedniczek, o wiele bardziej mroczna, nostalgiczna i, co by nie pisać, smutna. De Luców gryzą problemy finansowe, a główna bohaterka coraz bardziej tęskni za matką.

Uwielbiam cykl o Flawii i nie jest mi w stanie w tym uwielbieniu przeszkodzić nawet fakt pewnego uproszczenia zagadek kryminalnych. Jako że na Targach stałem po podpis w tłumie rozentuzjazmowanych nastolatek, pozwoliło mi to zrozumieć, że targetem cyklu nie jest wytresowany na skandynawskich kryminałach i amerykańskich thrillerach, dziad, a rówieśnice i rówieśniczki głównej bohaterki. Przyjąłem do wiadomości. Nie wzrusza mnie to i będę czytał dalej. No, bo …

Bo panna de Luce rozbraja mnie swym poczuciem humoru. I choć autor w “Uchu …” pożałował był troszkę tekstów, przy których wybucha się śmiechem, to i tak jest nieźle. Ot, na przykład myśl o siostrze, która na skutek znajomości z amerykańskim żołnierzem popisuje się wiedzą o pewnym cudzie przyrody: “Wszyscy odnosili całkiem przekonujące wrażenie, że paplająca bez ustanku o Missisipi Fela przyczyniła się w niebagatelnym stopniu do wypłynięcia tej wielkiej rzeki spod powierzchni ziemi oraz że ukształtowała jej bieg, a dobry Bóg dłubał w tym czasie w zębach w przedpokoju niczym pomocnik hydraulika”.

Bo Flawia imponuje mi swym wychowaniem, które pozwala jej powiedzieć: “Niewiele brakowało, żebym się sprofanowała”, w sytuacji, w której taki obrzyn jak ja, po prostu mało by się nie zesrał w gacie.

Bo Buckshaw odkrywa coraz to nowe tajemnice … Bo okoliczna ludność kryje ich wiele … Bo ... Bo tak! I już!