"Trylogia złodziejska" Sergiusz Piasecki

Rzadko wracam do książek przeczytanych, szczególnie jeśli idzie o książki, którymi zachłystywałem się w młodości. Boję się bowiem, że szczenięcy zachwyt nieopierzonego młokosa, może nie wytrzymać konfrontacji z surowym okiem przedwcześnie stetryczałego cynika. Ale ciągnie wilka do lasu, a że ja słaby charakter jestem, to czasem temu ciągnięciu ulegam. I tym oto sposobem po raz kolejny przeczytałem “Trylogię złodziejską” Sergiusza Piaseckiego. Człowieka, którego biografia sama w sobie jest tematem na osobną książkę, ba, niezły film sensacyjny (tak, tak, wiem o “Przemytnikach”), ale... niestety, ta wieloznaczna, acz cholernie interesująca postać ciągle pozostaje zapomniana. A szkoda.

Jeśli chcecie odetchnąć od dwudziestolecia międzywojennego w wersji luksusowej, czyli od tych wszystkich publikacji, których w ostatnim czasie namnożyło się sporo, a które przybliżają nam życie ludzi z ówczesnego świecznika i dla odmiany zobaczyć jak żyło się ludziom z marginesu, zapraszam do lektury “Jabłuszka”, “Spojrzę ja w okno” i “Nikt nie da nam zbawienia”. Jeśli wybaczycie Autorowi pewną toporność stylu i określone zapatrywania na pewne sprawy (np. relacje damsko - męskie), czeka Was niezwykła podróż po zaułkach Mińska (jeszcze wówczas zwanego Litewskim), który pod koniec drugiej dekady XX wieku przechodzi z rąk do rąk (Niemcy, bolszewicy, Polacy) i który jest przystanią dla szemranego towarzystwa pochodzącego z różnych stron świata. “Trylogia …” bowiem, to historia Olka Barana, blatnego, złodzieja, a jednocześnie człowieka honoru i ludzi, którzy w taki czy inny sposób są z jego osobą związani. To opowieść o uczciwych przestępcach (jakkolwiek śmiesznie brzmi ten oksymoron) i nieuczciwych “zwykłych” ludziach, których Piasecki nazywa “mechanicznie uczciwymi”. To pełna pasji i uczuć sensacyjna gawęda o tym jak potrafi skrzywdzić los i jak podli potrafią być ludzie. To …

W tej książce jest wszystko co być powinno. Jest miłość i nienawiść. Jest gdzieś w tle wielka historia i są indywidualne losy zwykłych ludzi. Bawią szczegółowe opisy nieprawdopodobnych przekrętów i widowiskowych kradzieży. Złości robaczywość ludzkich serc, chciwość, chamstwo i egoizm. I choćbym tak pisał jeszcze długo, nie wymienię wszystkiego co mnie do tej książki przyciągnęło i nie pozwoliło odejść, aż do przewrócenia ostatniej strony, ostatniego tomu.

Jeśli chcecie posłuchać jak blatni kiwają hintów i jak bez mała potokami wywożą blit spod nosa frajerom i moserom (jak jest glik), a potem jak opchną szmokty, o ich szaleństwach w truszczobach, gdzie i hamira, i szyksy, to czytajcie. Żeby nie było zbyt kolorowo przeczytacie też o szocherach, mortusie i pobycie w kiczu. Uważam, że to świetne uzupełnienie do "Szemranego towarzystwa niegdysiejszej Warszawy" Stanisława Milewskiego jako ożywienie nieco encyklopedycznej wiedzy zawartej w tej publikacji. Polecam!